زوزه می کشد از میان درختان.

برگ ها رقص کنان و خرامان

کاش می شد،

رها کنم گیسوانم را

در مسیر باد

و احساس کنم

پیچ و تاب آن را

کاش می توانستم همچون کودکی

دوان دوان

رهای رها

تاب خوردن موهای دم اسبی ام را

بر گردنم احساس کنم و

وزش باد بهاری گرمی ملایم آفتاب را

بر پوست لطیف بازوانم.

کاش می توانستم

سبکبال و آزاد

پله ها را یک در میان

شاد و خروشان

طی کنم.

کاش می شد همه را حس کنم و

صبح به خیر را

به زبان مادری ام به زبان آورم.

کاش می شد در خیابان های شهرم

راه بروم

رها از سنگینی این پوشش سیاه

دوست داشتم با یک بلوز سفید با خال های سیاه

و یک دامن سپید چین دار

در راهروها قدم بزنم.

دوست داشتم زیر آسمان ایران خودم

غرق در لذت زن بودن باشم،

بدون ترس

و رها از سنگینی نگاه!

آری من زنم!

خدایی چه کیفی داره تنبلی.

پ.ن. از هر گونه پیشنهاد تنبل مابانه استقبال می شود.

یک ماهه دارم می شمارم که چند هفته دیگه برم سر کار ترم تموم می شه! دانشجو هم بودم کارم همین بود.  نمی دونم چرا هر چقدر هم آدم یه کاری رو با انگیزه و انرژی شروع بکنه دلش می خواد تموم بشه. خوب برای مسایل ابتدایی این موضوع بحرانی نیست. اما گاهی که فکرشو می کنی ممکنه خطرناک بشه. مثلا برسی به سن 50 سالگی و دلت بخواد تموم بشه. نکنه خودت تمومش کنی؟ یا این که دلت بخواد زندگی مشترکت (در صورت وجود) زودتر تموم بشه یا....شاید این هایی که خودکشی کردن روزمرگی انقدر به صورت عمیقی تو زندگیشون وارد شده که معنی زندگیشون از بین رفته!

اما نه! این فکرها بادرصد خیلی کمی محتمله که در عالم واقع اتفاق بیفته!

اما شاید اگه کسی به ذهنش برسه یعنی این که این درصد زیاد هم کم نیست!

بعضی وقت ها از فکرهای خودم وحشت می کنم!

رسیدن به خیر دوست جونم. امشب صداتو با آی آر - ام سی آی می شنوم. راستی! چه زود داری بر می گردی؟ نمی شد بیشتر بمونی؟!!!!!!!![نیشخند] 

پ.ن. همین الان متوجه شدم که رنگ قلمو می شه عوض کرد! چرا ما فقط سیاه می نویسیم؟

ادیب نیشابوری

اگه به صدای سالار عقیلی علاقه دارین آلبوم مایه نازش رو از دست ندین! تو یه جمعه بهاری آروم خیلی می چسبه!

پ.ن. از نسیم و وحید ممنون به خاطر کادوی معرکشون.

این اس ام اس یه مادر نگرانه به دختر بی نظمش! همیشه می گم چشم چشم! بعضی وقت ها میگه: الکی هی نگو چشم. گوش کن ببین چی میگم! اصلا حواست هست؟

خونه خیلی تمیزه اما یه چیزایی رو تو کابینت نمی تونم پیدا کنم!

همه این ها رو با لهجه نیشابوری میگه. نمی دونم داره در مورد کی صحبت می کنه. مامان تو آشپزخونه است.

...اول ته این کوچه مینشستن. همون حیاط بزرگه که بعدش آقا اومد خریدش و سه تا خونه ساخت اندازه آقال موش (لانه موش). آخریش رو زهرا خانوم میشینه.....

تازه فهمیدم انگار داره در مورد یه همسایه قدیمی صحبت می کنه. همسایه ته کوچه. من 10 سالم بود تازه اومده بودیم تو این کوچه و یه چیزایی یادمه از اون خونه بزرگ ته کوچه و یه سری ادم که صورتهاشون محو در غباره برام.

هر روز میاد اینجا مامان معصوم. شوهرش مرده. دو تا دختر داره که یکیشون مشهده و اون یکی تهران. هر روز همین موقع زنگ می زنه میاد مامان هی می گه پاشین مهمونه منم می گم نه بابا! مامان معصوم ه. هر روز همین موقع ها پیداش می شه! الان داره بازم با مامان حرف می زنه...

الان من یهو ازش پرسیدم اسم شما چیه؟

-طاهره

سالهاست می شناسیمش. اما همیشه بهش میگن مامان معصوم. دخترش با خواهرم دوست بود.

الانم داره پاشو به من نشون می ده که زانوش می سوزه. در مورد زنجبیل  و ...حرف می زنه و....فک می کنه من دکترم! چند بار هم من هم مامان گفته که من دکتر نیستم...

امروزم دوتا پلاستیک پر از لواشک و آلوچه  آلبالو خشکه و ... برا من آورده. می دونه من دوست دارم. داره حرف های فلسفی می زنه در مورد زندگی و ... دلش پره! من دارم با لبخند به ته چشماش نگاه می کنم و نمی دونم چی بگم...داره در مورد خوابش حرف می زنه به من می گه تعبیرش خوبه؟ می گم نمی دونم. یک ریز حرف می زنه. منم نگاش می کنم گوش می دم لبخند می زنم و دوباره میام سراغ این پست.دیروز هم یه فیلم گذاشته بودیم از اول تا اخرش هی سوال می کرد. طفلکی گوشش هم سنگینه. خیلی تنهاست. هر روز میاد پیش مامانم با هم حرف می زنن..

یه پیرزن تنهای دیگه هم داریم تو همسایه ها. مامان شیرین. اونم همون تازه که من اومده بودم از همین خوراکیها اورده بوده واسه من و ببینتم. همیشه میاد بهم سر می زنه تا می فهمه من اومدم خونه.

یه حس خاصی دارم امروز. همه اینها متعلق به اینجاست. این آدم ها هچ جای دیگه دنیا نیستن. آدم های این مدلی احتمالا هستن! اما متعلق به من نیستن! من اینجا یه معنی دیگه دارم که هیچ جای دیگه تو این دنیا نیست. همه این ها رو می بینم حس می کنم و می فهمم. سه-چهار سال پیش همه این ها برام اتفاق های ساده روزمره بود!  ولی، هنوزم نمی تونم بفهمم کجا باید باشم!

واقعا زندگی چیست؟

پ.ن. 1 یاد نارسیس می افتم که می گفت تو همیشه پیرزن ها رو به خودت جذب می کنی! انگاری راست می گه! دو تا پیرزن تو جشن سال تحویل تو هایدلبرگ بودن که هی به من نگاه می کردن لبخند می زدن! هی ابراز احساس می کردن.

پ.ن. 2 خیلی یاد مادر بزرگم می کنم این روزها. یاد کارهاش. دلم براش تنگ شده. هنوزم باورم نمی شه که دیگه نیست!

بعدا نوشت. امروز مامان معصوم آبگوشت درست کرده بود و منو خواهر کوچیکمو دعوت کرد بریم خونه اش. خیلی خوشمزه شده بود. خیلی مهربونه. خدا کنه درد پاش ساکت تر بشه.

من با خوشحالی: آره!

-پاشو درست کن!

پ.ن. سال نو مبارک. ما هنوز شکوفه ای ندیدیم. آخه شب قبل عید برف اومد. اگه شما دیدین به شکوفه ها به باران برسونین سلام مارا! دلم برای بهار تنگ شده! زود بیاد.