اما نمیدونم بهترین رفتار با این گروه چی میتونه باشه؟ گاهی آدم دلش می خواد به طرف مقابلش بگه: "داداش! پیاده شو با هم بریم! "

خدایا ما رو از غرور ناشی از علم برهان!

دیروز اولین برف هلسینکی روی زمین نشست و همه جای شهر رو سپید کرد. هیجان خاصی داشت، با این که زود بارید. کاتری می گفت فنلاندی ها یه ضرب المثل دارن که اگه اولین برف توی اکتبر بیاد تا کریسمس باقی می مونه ولی اگه توی نوامبر  بیاد آب میشه و همون موقع هم ویکو همسر کاتری زنگ زد و گفت آب می شه نگران نباشین. اما بازم بارید و من حدس می زنم که زمستون دیگه شروع شد. یعنی آفتاب رفت تا ۵ ماه دیگه خودشو نشون بده. البته من فعلا برف رو دوست دارم و از بودنش ناراحت نیستم

اینم نمای ساختمون اصلی HSE .

۱۸ سالش بود. احساس می کرد کلی داره برای خودش کسی میشه که داره می ره دانشگاه. از خانواده جدا شده بود و حس عجیبی داشت. همه چیز غریب می نمود توی این دنیای تازه. اولین شب خوابگاه و اشنایی با اولین دوستان دانشگاهی! دوستی های بی ریا. دوستی های قشنگی که بعد از سال ها هنوز تازه ان.

۹ سال و ۱ ماه و ۱۳ روز گذشته. ۹ سال همراه هم بودیم. هنوز هم هستیم. با منی. در خیالمی. نمی بینمت و می بینمت. حضورت رو مثل یک سایه احساس می کنم. رد پای تو توی همه ی خاطراتم هست. نهمین ساله که تولدت رو تبریک می گم. امسال از راه دور. امیدوارم صد و نهمین سالروز تولدت رو هم بهت تبریک بگم. اینم از کادوی من.

اون اوایل  کاتری  در مورد غذاهای ایرانی و آشپزی به سبک ایرانی  علاقه زیادی نشون می داد. براش نحوه برنج درست کردن ما ایرانی ها خیلی تازگی داشت. فنلاندی ها برنج رو آب پز می کنن و به طرز وحشتناکی بی مزه میشه! ما به سبک ایرانی برنج درست می کردیم و می اومد تماشا می کرد و دستورشو می گرفت. بهش یاد دادیم که چه نوع برنجی بخره. یووسکیلا که بودم یه شب دعوتم کرد خونه شون و برنج به سبک ایرانی درست کرده بود. چند روز پیش هم داشت از دختر کوچکش ماری گله می کرد که اوایل برنج جدید رو دوست نداشته ولی الان فقط برنج می خوره و کاتری مدام ازش می خواد که چیزهای دیگری هم بخوره و گوشش بدهکار نیست! واقعا اگه اروپایی ها یاد بگیرن چطوری غذا درست کنن که خوشمزه بشه از ما ایرانی ها هم بدتر میشن و میانگین طول عمرشون ممکنه از ما هم کمتر بشه!

می گن هر چیزی جنبه می خوادا. والّله.

پ.ن.  به هر حال این وبلاگ دخترونه است و گاهی توش از این حرفا هم باید زد   

اما آخرش باز هم مطمئنی که راهو نشونت میده. اینجای ماجرا قشنگه! 

اي گل ناز من نغمه ساز من     بي خبر مانده اي از من و راز من
ز بوي زلف تو مفتونم اي گل     ز رنگ روي تو دل خون اي گل.......

تنيده ياد تو در تار و پودم    بود لبريز از عشقت وجودم
تو بودم كردي از نابودي و با مهرپروردي
فداي نام تو بود و نبودم ........

گل من چندين منشين غمگين شام محنت به سر آمد
سر و دست افشان غم دل بنشان غمخوارت از سفر آمد......

آهنگ های افتخاری من رو به سالها قبل می بره. امروز که داشتم ناهار می خوردم به اینها گوش می دادم و یاد سالهای اول دانشگاه و ناهار توی سلف دانشگاه افتادم. خیلی هوای اون روزها رو کردم با این که روزهای سختی بودن. اما الان از ورای خاطرات قشنگ به نظر میرسن. سالهای اول لیسانس! سلف دانشگاه. حتی قیمه های اون روزا. کاش می شد یه لحظه برگشت به حس اون روزها.......

پ.ن. اونایی که اون سلف و اون روزها و حال و هوا رو تجربه کردن ممکنه الان به من بد و بیراه بگن و دیوونه تصورم کنن که هواشو کردم! نسیم اما گمون کنم حسش مثل خودم باشه

کاش می شد اینجا کیک تولد هم بذارم

حرصم در اومده بود.